Contact
Vragen? Laat het ons weten

Echt boos

Ik heb mij oprecht boos gemaakt over de Brexiteers, die de bevolking eerst opruien om uit te treden, vervolgens vluchten voor de gevolgen en degenen die er straks het meeste last van krijgen met de gebakken peren laten zitten. De elite die besturen als een spelletje ziet; het dieptepunt der dieptepunten. Twee werelden die steeds verder uit elkaar drijven.

Veel commentaren gaan over die groeiende kloof tussen de mondialiserende elite die de eigen belangen in panama zeker stelt en de ‘gewone man’ die er vooral de negatieve gevolgen van lijkt te ondervinden.  En die zo gecontroleerd wordt dat hij alleen nog maar een handtekening onder de vooraf ingevulde belastingaangifte hoeft te zetten. Mijn eigen visie is dat we er niet aan ontkomen te groeien naar één groot werelddorp; maar dat is niet relevant.

De Brexit is voor mij vooral het ultieme bewijs dat de disruptieve veranderingen waar Jan Rotmans het over heeft nu écht in volle gang zijn en de vertrouwensbreuk tussen elite en bevolking zorgwekkende proporties aanneemt.  Ik denk dat maatschappelijke organisaties als woningcorporaties, gemeenten en de rest van het middenveld een belangrijke rol kunnen vervullen  om deze breuk te helen.

Ik voel me persoonlijk verantwoordelijk omdat ik in nu de rol van bestuurder in de ene wereld heb, terwijl mijn roots in die andere wereld liggen waar mijn vader zijn carrière beëindigde als schoffelaar bij de sociale werkvoorziening.

Hoe we dat kunnen doen? Ik weet het (nog) niet, maar daar wil ik graag met iedereen die er ideeën over heeft in gesprek.